Viva Sokrates! Jinoos Taghizadeh
Looking back on my set of public performances at the Konj Café in Tehran, I see each of them as giving suggestions to artists on how to approach art, and reminding them of their duties to art. I could call it "profession-artist." At a time when both the conditions of artistic production and living the life of an artist were becoming increasingly difficult for me, I vowed that I would go ahead with these performances. In the Konj Café, my inner conflict found a stage to play itself out on directly and in public view.
I learned that each era has its own peculiarities, and that an artist is a reptilian being who demands something of art at every juncture. In other words, the artist's approach to his/her public is always indicative of the times in which they live. It was during the course of these performances that I promised myself to always see art a means to an expression rather than as an end in itself. As such, art became subject to writhing change.
Now, a few years later, I am presented with another, personal offer. Times have changed and this reptile must endure hardship at times.
In the lore of the country in which the performance is to take place, Greece, silence has at times prevailed over submission to power and might. Socrates took hemlock rather than betray his beliefs and submit to authority, and I will do the same. I will not feign any profound knowledge of Greece and its culture. My audience should know that. At the same time, I lay down a challenge to our generation with one eye on the dialectics at work in the Socratic mode of thought. Getting to the point, I offer Iranian artists today a final choice: to assess the similarities and dissimilarities of their situations to mine. Why fear, when a Plato may rise up from among a younger generation and banish me from Utopia.... Time goes by. And in any case, I don't take this talk of ‘last’ seriously; there may be something beyond ‘last’...
This time, I will put poison not in the cup of those who believed my words, but in my own. Next to a text and pictures of the seven Konj performances, I will slowly drink from the poisoned cup in the gallery/art fair. My condition will visibly worsen. A photographer will record my state as the poison takes effect. I will increasingly become unwell; with any luck, I will make it to the hospital where... I’ll spend another 24 hours, I estimate, grappling with the physical and psychological after-effects. After which I am hoping for a mind/body catharsis—provided, of course, that I make it. Whatever these pictures may be, and whatever end they may serve, they will be printed and hung alongside these words on the same wall where the performance took place in the days that follow it.
 


زنده‌باد سقراط  ژینوس تقی‌زاده
حال که پس از چند سال به اجراهای کافه کنج نگاه می‌کنم، آن را مجموعه‌ی پیشنهاد‌هایی می‌بینم به هنرمند درباره‌ی وظیفه یا رویکرد‌ش به هنر. می‌توانم نام این مجموعه را «حرفه‌ی هنرمند» بگذارم. در دورانی که شرایط تولید اثر هنری و زیستن به مثابه هنرمند برایم سخت می‌نمود، پرس و جو‌های شخصی‌ام بدل به مجموعه اجرایی شد که آن را مستقیم با مخاطبانم در کافه مطرح می‌کردم.
حاصل آن بود که دانستم هر زمانه‌ای مقتضیاتی دارد و هنرمند موجود نرم‌تنی‌ست که طبق مقتضیات از هنر چیزی طلب می‌کند. به عبارتی در هر زمانه‌ای، روش و رویه‌ای را در مواجهه با مخاطبش سراغ می‌گیرد، می‌رساند. در آن اجراها بود که با خود سنگ وا‌کندم که هنر هرگز نه هدف که وسیله‌ایست و از این رو، قابل تغییر.
و حال که پس از چند سال، در اجرایی دیگر، پیشنهاد دیگری دارم برای خودم. زمانه عوض شده است و گاه این موجود نرم‌تن می‌بایستی که سختی به جان بخرد.
سرزمینی که اجرا در آن صورت می‌گیرد، یونان، به یادم می‌‌آورد که گاه، دم فرو‌بستن و ابزار از کف نهادن شاید بهتر باشد از هر فعلی که رنگ هم‌ساز شدن با قدرت و حاکمیت به خود بگیرد. سقراط شوکران را جرعه جرعه سرمی‌کشد تا لب فرو‌بندد از هم‌نوایی با آن‌چه درست نمی‌پندارد. من نیز چنین می‌کنم. سخن گفتن از سقراط به ویژه در این سرزمین و از سوی من دوباره‌گویی همه آن چیزی‌ست که تمام مخاطبان من در این دیار، بهتر از من می‌دانند. از سویی دیالکتیک همراه با چنین اندیشه‌ای را به مثابه چالش موقعیت فرض می‌گیرم. پس کلام درز گرفته و آخرین راه او را به آخرین گزینه پیش روی هنرمند امروز ایران، به شباهت‌های بسیار او و موقعیت خود و – تضادهایش- مانند می‌کنم. چه باک که از میان جوانانی که همپای من در کوی و برزن می‌شوند، افلاطونی سر برکند که روزی حکم به اخراج چون منی از مدینه فاضله‌اش دهد... زمان می‌گذرد به هر روی و من هیچ آخرینی را جدی نمی‌گیرم شاید آخرتری هم از پی بود ...
این بار، زهر نه در فنجان‌های مردمانی که باورم داشته‌اند؛ که در جام خود می‌ریزم. در کنار نقش و نوشتاری از هفت اجرای قبلی و در نگارخانه، زهر را جرعه جرعه بالا می‌روم. به یقین حالم دگرگون می‌‌شود و مراحل تأثیر زهر را در خونم عکاسی ثبت می‌کند. اینکه بد و بدتر می‌شوم و بخت یارم باشد راهی بیمارستان و ... ۲۴ ساعتی را برای این کلنجار جسم و روح تخمین می‌زنم و خیالم به پالایشی‌ست که شاید از پی‌اش حادث شود - اگر که جان به در برم-. این عکس‌ها هرچه که باشد و به هرکجا که بینجامد، روزهای آتی چاپ می‌شود و بر همان دیواری که مقابلش اجرا داشتم، آویخته می‌شود به همراه این نوشتاری که می‌خوانید.

   
  Viva Σωκράτη! Jinoos Taghizadeh
Τώρα που ξαναβλέπω τη σειρά των δημόσιων περφόρμανς που έκανα στο καφενείο Κοντζ, νομίζω πως η κάθε μια από αυτές δίνει συμβουλές στους καλλιτέχνες πώς να προσεγγίζουν την τέχνη, υπενθυμίζοντάς τους ταυτόχρονα τα καθήκοντά τους απέναντί της. Μπορώ να τις αποκαλέσω «επάγγελμα-καλλιτέχνης». Σε μια εποχή όπου αφενός οι συνθήκες της καλλιτεχνικής παραγωγής και αφετέρου η ζωή του καλλιτέχνη έγιναν για μένα δύσκολες, αφοσιώθηκα στην εκτέλεση αυτών των περφόρμανς. Οι εσωτερικές μου διαμάχες βρήκαν στο καφενείο Κονζ ένα σκηνικό, μια σκηνή για να παίξω απευθείας μπροστά στο κοινό.
Έμαθα πως κάθε εποχή έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και ο καλλιτέχνης είναι ένα ερπετό που σε κάθε στριφογύρισμα, σε κάθε ελιγμό του ζητά και κάτι από την τέχνη. Με άλλα λόγια, σε κάθε εποχή η προσέγγιση του καλλιτέχνη στο κοινό του/της είναι ενδεικτική της εποχής. Κατά τη διάρκεια αυτών των περφόρμανς υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναδώ την τέχνη ως σκοπό αλλά ως μέσο έκφρασης. Ως τέτοιο, η τέχνη ελίσσεται και αλλάζει σαν το φίδι.
Τώρα, λίγα χρόνια αργότερα, έχω μια άλλη, προσωπική προσφορά. Οι καιροί έχουν αλλάξει και καμιά φορά το φίδι αυτό πρέπει να υπομένει τις κακουχίες.
Στην παράδοση της χώρας που γίνεται η περφόρμανς αυτή, στην Ελλάδα, είχαν έρθει εποχές όπου η σιωπή υπερίσχυσε της υποταγής στη δύναμη και την εξουσία. Ο Σωκράτης προτίμησε να πιει το κώνιο αντί να παραβεί τις πεποιθήσεις του και να συνταχθεί με την εξουσία. Θα κάνω το ίδιο. Δεν υποκρίνομαι πως έχω καμιά βαθιά γνώση της Ελλάδας και του πολιτισμού της. Το κοινό μου πρέπει να το γνωρίζει εκ των προτέρων αυτό. Ταυτόχρονα, απευθύνω μια πρόκληση στη γενιά μας, στρέφοντας το βλέμμα μου στη διαλεκτική που υποστηρίζει τον σωκρατικό τρόπο σκέψης. Για να έρθω στο θέμα μου, προσφέρω σε έναν ιρανό καλλιτέχνη την τελευταία του ευκαιρία· στις ομοιότητες και τις διαφορές της κατάστασής του από τη δική μου. Γιατί φόβος, αφού από τη νέα γενιά μπορεί να ξεπροβάλει ένας Πλάτωνας που θα μπορέσει τότε να με εξορίσει από την Ουτοπία... Οι καιροί αλλάζουν. Και σε κάθε περίπτωση, δεν παίρνω πολύ στα σοβάρα τα «τελευταία» πράγματα. Μπορεί να υπάρχει και κάτι πέρα από το «τέλος»...
Αυτή τη φορά δεν θα βάλω δηλητήριο στο φλυτζάνι όσων πίστευσαν στα λόγια μου, αλλά στο δικό μου φλυτζάνι. Πλάι σε ένα κείμενο και σε φωτογραφίες των περφόρμανς στο Κοντζ θα πιω αργά από το δηλητηριασμένο φλυτζάνι στην γκαλερί/φουάρ. Η κατάσταση μου θα επιδεινωθεί αισθητά. Ένας φωτογράφος θα καταγράψει την κατάστασή μου, καθώς το δηλητήριο θα επιδρά. Σταδιακά θα γίνομαι όλο και χειρότερα· με λίγη τύχη θα τα καταφέρω να φτάσω στο νοσοκομείο... και υπολογίζω πως θα χρειαστεί να παλέψω ακόμη 24 ώρες με τα σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα. Μετά από το διάστημα αυτό ελπίζω να επέλθει η πνευματική/σωματική κάθαρση –αρκεί να τα καταφέρω. Ό,τι και να είναι οι εικόνες αυτές και οποιαδήποτε κι αν είναι η κατάληξη, θα τυπωθούν και για τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθούν στο τοίχο που θα γίνει η περφόρμανς, μαζί με τα λόγια αυτά.

                                                                                                                                                                                                            

                                                                                                                                                                                                                                       

   
 

اجراهای کافه کنج  ژینوس تقی‌زاده
هفت ماه، هر ماه یک روز، روز هفتم هر ماه، و هر اجرا دوازده ساعت، به طول یک روز که در یک کافه می‌گذرد. در کافه‌ای دور‌افتاده و آرام، «کافه کنج» که پاتوق اهل هنر نبود، و پس از این اجراها شد، و آدم‌ها برای قرارهای عادی و صرف قهوه آن‌جا می‌آمدند.
اگر حالا قرار باشد عنوانی برای این مجموعه بگذارم «حرفه‌ی هرمند» نامش را می‌گذارم. چرا که این مجموعه، ۷ پیشنهاد بود برای خودم به عنوان هنرمند که چه نقش‌هایی را می‌توانم به عهده بگیرم. در دورانی
ماه اول: قفسی بر سر نهاده‌ام ، لبخند برلب نشسته در سکوت کامل، دوازده ساعت، ضبط صوت کوچکی در برابرم که صدای قناری پخش می‌کند و من که اوراق کوچک فال «حافظ» را می‌فروشم به هیئت پرنده‌های توی قفس در خیابان که مردم اشعار حافظ را به نیت برمی‌دارند از دهانشان.
ماه دوم: هزاران جلد کتاب بسته شده با کامواهای رنگی در همه جای کافه روی هم انباشته شده‌اند و گلوله‌های رنگین جا به‌جا روی زمین غلطیده‌اند. من نشسته‌ام و با صدای بلند کتاب می‌خوانم از کتابی که هر برگش صفحه‌ای از ادبیات همه جای جهان است از منطق‌الطیر تا فاوست و شازده کوچولو، صد سال تنهایی، مرشد و مارگریتا، فواید گیاهخواری هدایت و ... دوازده ساعت ممتد.
ماه سوم: دم نوروز. به رسم سال نو ماهی‌های سرخ روی هر میز گذاشته‌ام؛ ماهی‌هایی بزرگ در تنگ‌هایی کوچک. یکی همان اول صبح می‌میرد و مدل من می‌شود که از رویش طرح می‌زنم و به دیوار می‌چسبانم. طرح ماهی‌ها را که عمودی می‌چسبانم مرده می‌نمایند، خلاف انسان که زنده‌اش ایستاده‌است و مرده اش افقی! تا شب هزاران طرح از ماهیان مرده به همه‌جا آویخته شود به تمام دیوار و اسباب کافه و گاهی مشتریان کافه در طراحی همراه من شده‌اند و بعضی‌ها ماهی‌های مرده ‌را زنده کرده‌اند با تغییر جهت تصویر از عمودی به افقی.
ماه چهارم: روزهای حمله آمریکا به عراق است. زخم‌های کهنه‌مان سر باز کرده‌اند و همدرد آنی شده‌ایم که روزی دشمن پنداشته می‌شد. در کافه همه چیز پانسمان می‌شود. از میز و صندلی و تابلو و چراغ تا فنجان و آدم‌های کافه و اسباب و لوازمشان تا نرده‌ها و درخت مقابل کافه.... همه چیز. ما مجروحیم سخت، انگار.
ماه پنجم: با بال‌های مشبکی از آهن و نخ به خود بسته ، آماده دخیل ونذر در کافه پرسه می زنم و چمدانی حاضر کرده برای سفری دور. یک چمدان قدیمی با عروسک کودکی‌ام، سازم، نوشته‌هایم، گلدانی کوچک.... به آدم‌های کافه می‌گویم که فردا عازم بهشتم و اگر پیغامی دارند می‌توانند همراه من کنند ، همراه فرشته‌ای با چشم‌های سرخ. جوانترها فوراً خیال می‌کنند روادید آمریکا گرفته‌ام که بهشت و ینگه‌دنیا برایشان هم‌معنی‌ست و پیرترها می‌ترسند که مبادا می‌خواهم خودکشی کنم. مرگ و آمریکا گویا نشانه‌های نزدیکی در ذهن مردم دارند. مردم می‌نویسند برای خدا یا مردگانشان... یا هر چیزی که در بهشت سراغش می‌کنند.
ماه ششم: نمونه‌ای گچی از دست من روی تمام میزهاست . من نقابی سفید از چهره خود به صورت زده برابر دست‌های گچی نشسته‌ام. رفتاری می‌کنم ، چیزی شبیه آیینی ناآشنا. با مردم کافه حرف می‌زنم با آیین دست‌ها... و آن‌ها نیز چنین می‌کنند، گفتگویی خاموش که قواعدش را خود می‌سازد. چند نفری از نذر کرده‌های ماه قبل حاجتشان روا شده و من را جادوگری چیزی تصور کرده‌اند. زنی آمد و شفای فرزند مریضش را خواست. انگار جادوشمن شده‌ام. زنده‌باد جوزف بویز!
ماه هفتم: روز هفت مرداد است. روز تولد من. همه جای شهر را از هفته پیش با آگهی پر کرده‌ام ، تصویری از خودم – با نثر قاجار- و شمایل زنان قاجاری که همه را به صرف قهوه قجری! رایگان دعوت میکنم. قاجارها دشمنانشان را مهمان می‌کردند و با قهوه‌ای مسموم از آنان پذیرایی می‌کردند، مهمان‌نوازانه و دوستانه‌ترین شکل مرگ. در آگهی و در همان روز جماعت را از صرف قهوه بر حذر می‌دارم، از صرف قهوه زهرآلودی در روز تولدم. می‌گویم که آخر و عاقبت صرف قهوه پای خودشان.... آنها که خوش بینانه می‌نوشند دست کم ده روزی از بیماری خانه نشین می‌شوند... قهوه‌ها واقعاً مسموم بود اما نه چنان که بکشد. می‌توانستند اخطار را جدی بگیرند و ننوشند. شش ماه کنار هم بودیم و اعتمادشان جلب شد با این اعتماد هرکاری می‌شود کرد. حتی دعوت به مرگ...

 
   
  Café Konj Performances Jinoos Taghizadeh
For seven months, on the seventh day of every month, a twelve-hour performance took place in a café over a whole day; in the quiet, secluded Konj café, which wasn’t an artsy hangout (though it became one after these performances), where people would go to meet someone over a cup of coffee.
The First Month: I have a cage on my head and a smile on my lips in complete silence. Twelve hours. A small tape recorder in front of me plays the chirping of a small canary. I am selling slips of papers—Hafez divinations. In Tehran, walking somewhere or waiting at a red light, you’ll often see a man or boy carrying a cage. In the cage is a bird who, when ordered to, picks up a slip with a poem by the great lyric poet and mystic printed on it. People pay and the birds pick out the augur.
The Second Month: Thousands of books wrapped in coloured yarn are piled up all over the café and colourful balls are scattered on the floor. I am sitting, reading out loud from a book whose every other page is a classic of world literature — Conference of the Birds, Faust and The Little Prince, One Hundred Years of Solitude, Master and Margarita, The Advantages of Vegetarianism (by the contemporary writer Sadeq Hedayat) for twelve uninterrupted hours.
The Third Month: Just before the Iranian New Year in spring (Nowruz). As tradition requires, I put a goldfish on every table—large fish in small bowls. One dies in the morning. I start drawing it. I hang the drawing on the wall. The fish looks dead when it’s vertical, unlike humans, who are alive standing and dead horizontal. By nightfall, the café walls and furniture are covered in thousands of sketches of the dead fish. Customers would sometimes pick up a pen and help me with the sketches. Some gave life to their drawings by hanging the fish horizontally.
The Fourth Month: America is attacking Iraq. Our old wounds have healed, and we commiserate now with those we once considered our enemy. I start bandaging everything in the café, from the tables, chairs, tableaux and lamps to the cups, the customers and their stuff, the railings and the tree opposite the café…. Everything. We are deeply injured, it appears.
The Fifth Month: With wings made of iron mesh and cotton thread, I roam around the café holding a suitcase packed for a long journey. An old suitcase with my childhood doll, my musical instrument, my writings, a small vase…. I tell the people in the café that tomorrow I am leaving for heaven; that if they have any messages for loved ones they could send them with me—with a red-eyed angel. The younger people immediately think I have been granted a visa for the US. For them, heaven and the Yankee World are synonymous. Older ones fear I may want to commit suicide. The US and death follow on closely from one another. Others write to God or their departed ones… or anything heaven may be for them.
The Sixth Month: A plaster model of my hand is on every table. I have a white mask, made of my face and over my face, and am sitting across from my plaster hands. I do things, something like an unfamiliar ritual. I speak to café customers through mudras … and they do the same in a quiet dialog which forms its own rules as it speaks. Several people were there because their wishes from the previous month had been granted. I was some sort of a witch to them. A woman came and wanted me to cure her ailing child. I had become a Shaman. Long live Joseph Boise!
The Seventh Month: It is the seventh day of Mordad (July 29th). My birthday. I have filled the city with ads from a week before, an image of myself, with Qajari prose, in the garb of a Qajar woman who would invite everyone to drink Qajari coffee—coffee laced with poison. It was free. The Qajars invited their enemies and give them poisoned coffee: the most hospitable kind of death. In the ad and on that day I warn the crowd not to drink the poisonous coffee on my birthday. That they should drink coffee at their own risk. Those who optimistically drank my coffee were bed-bound for ten days at least. The coffee really was poisoned, but not enough to kill. They could have heeded the warnings and not drunk. I was with them for seven months and I gained their trust. I could do anything with that trust: even invite them to their death.
 

--------------------------------------------
   1.A spiritual gesture used in Buddhism and Hinduism.
  Περφόρμανς του καφενείου Κοντζ  Jinoos Taghizadeh
Για εφτά μήνες, την έβδομη ημέρα κάθε μήνα και επί δώδεκα ώρες για κάθε περφόρμανς, για μια ολόκληρη μέρα σε ένα καφενείο. Σε ένα απομονωμένο και ήσυχο καφενείο, το Κοντζ, το οποίο δεν ήταν στέκι των ανθρώπων της τέχνης (έγινε όμως μετά από αυτές τις περφόρμανς), οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί απλώς για να συναντήσουν τους φίλους τους και να πιουν έναν καφέ.
Πρώτος μήνας: έχω ένα κλουβί στο κεφάλι μου, ένα χαμόγελο στα χείλη μου, είμαι απόλυτα σιωπηλή. Δώδεκα ώρες. Ένα μικρό κασετόφωνο μπροστά μου που παίζει το κελάηδισμα ενός μικρού καναρινιού. Πουλάω κομματάκια χαρτί, προφητείες του ποιητή Χαφέζ. Στην Τεχεράνη μπορεί να δεις, περπατώντας στο δρόμο ή περιμένοντας στο φανάρι, έναν άντρα ή ένα αγόρι να κρατάνε ένα κλουβί. Στο κλουβί έχει ένα πουλί κι αυτό, υπακούοντας στις εντολές, τσιμπολογάει ένα κομμάτι χαρτί με τυπωμένο πάνω ένα ποίημα του μεγάλου λυρικού ποιητή. Ο κόσμος πληρώνει και το πουλί δίνει το χρησμό.
Δεύτερος μήνας: Παντού στο καφενείο στοιβαγμένα χιλιάδες βιβλία τυλιγμένα σε πολύχρωμη κλωστή και σπαρμένες στο πάτωμα πολύχρωμες μπάλες. Κάθομαι και διαβάζω φωναχτά από ένα βιβλίο κάθε σελίδα του οποίου αποτελείται και από ένα κλασικό κείμενο της παγκόσμιας λογοτεχνίας – Η σύναξη των πουλιών, Φάουστ και Μικρός Πρίγκηπας, Εκατό χρόνια μοναξιάς, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα, Τα πλεονεκτήματα της χορτοφαγίας (από τον σύγχρονο συγγραφέα Σαντέκ Χενταγιάτ)- για δώδεκα συναπτές ώρες.
Τρίτος μήνας: Αμέσως πριν την ιρανική πρωτοχρονιά, την άνοιξη (Νορούζ). Όπως υπαγορεύει η παράδοση, βάζω από ένα χρυσόψαρο σε κάθε τραπέζι –μεγάλα ψάρια σε μικρές γυάλες. Το άλλο πρωί το ένα πεθαίνει. Αρχίζω να το σχεδιάζω. Κρεμώ το σχέδιο στον τοίχο. Όταν το ψάρι είναι σε κάθετη θέση μοιάζει νεκρό: αντίθετα με τους ανθρώπους που στέκονται όρθιοι, όταν είναι ζωντανοί και σε ύπτια θέση, όταν είναι νεκροί. Μέχρι να πέσει η νύχτα, οι τοίχοι και τα έπιπλα του καφενείου είχαν γεμίσει από εκατοντάδες σχέδια του νεκρού ψαριού. Έτυχε πελάτες να πάρουν ένα μολύβι και να με βοηθήσουν με τα σχέδια. Κάποιοι έδωσαν ζωή στα σχέδιά τους, κρεμόντας τα οριζόντια.
Τέταρτος μήνας: Είναι οι ημέρες της αμερικανικής επίθεσης στο Ιράκ. Οι παλιές μας πληγές κακοφόρμισαν και τώρα συμπάσχουμε με αυτούς που κάποτε θεωρούσαμε εχθρούς μας. Αρχίζω να καλύπτω με επιδέσμους τα πάντα στο καφενείο, από τα τραπέζια, τις καρέκλες και τις λάμπες μέχρι τα φλυτζάνια, τους πελάτες και τα πράγματά τους, τα κιγκλιδώματα και το δέντρο απέναντι από το καφενείο... Τα πάντα. Φαίνεται πως είμαστε βαθιά πληγωμένοι.
Πέμπτος μήνα: Με φτερά φτιαγμένα από συρμάτινο δίχτυ και βαμβακερές κλωστές, περιφέρομαι στο καφενείο βαστώντας μια βαλίτσα, έτοιμη για μακρύ ταξίδι. Μια παλιά βαλίτσα που έχει μέσα την παιδική μου κούκλα, το μουσικό μου όργανο, τα κείμενά μου, ένα μικρό βάζο... Λέω στον κόσμο στο καφενείο πως αύριο φεύγω για τον παράδεισο, πως, αν έχουν κάποιο μήνυμα για τους αγαπημένους τους, μπορούν να τους το στείλουν με μένα, με έναν άγγελο με κόκκινα μάτια. Οι νεότεροι νομίζουν παρευθύς πως μου έχουν εκχωρήσει βίζα για τις ΗΠΑ. Γι’ αυτούς παράδεισος και κόσμος των Γιάνκις είναι συνώνυμα. Οι μεγαλύτεροι φοβούνται πως μπορεί να αυτοκτονήσω. Οι ΗΠΑ και ο θάνατος βαδίζουν χέρι χέρι. Άλλοι γράφουν στο Θεό ή τους νεκρούς τους... ή σε ό,τι μπορεί να είναι γι’ αυτούς ο παράδεισος.
Έκτος μήνας: Όλα τα τραπέζια έχουν πάνω από ένα γύψινο εκμαγείο του χεριού μου. Φορώ μια άσπρη μάσκα, φτιαγμένη από το πρόσωπό μου, γύρω από το πρόσωπό μου, και κάθομαι απέναντι στο γύψινά μου χέρια. Κάνω διάφορα, κάτι σαν μια ασυνήθιστη τελετουργία. Μιλώ στους πελάτες με μούντρα... και εκείνοι κάνουν το ίδιο, ένας σιωπηλός διάλογος, ο οποίος θέτει ο ίδιος τους κανόνες του, ενώ μιλάει. Πολλοί βρίσκονται εκεί γιατί έχουν εκπληρωθεί οι ευχές τους από τον προηγούμενο μήνα. Γι’ αυτούς ήμουν κάτι σαν μάγισσα. Ήρθε μια γυναίκα και μου ζήτησε να γιατρέψω το παιδί της που ήταν άρρωστο. Είχα γίνει Σαμάνος. Ζήτω ο Γιόζεφ Μπόυς!
Έβδομος Μήνας: Είναι η έβδομη μέρα του Μορντάτ (29η Ιουλίου). Τα γενέθλιά μου. Έχω γεμίσει εδώ και μια εβδομάδα την πόλη με διαφημίσεις, που έχουν πάνω μια εικόνα μου και πρόζα της εποχής των Κατζάρ, εγώ φορώ γυναικεία ενδυμασία της εποχής των Κατζάρ και καλώ όλους να πιούν καφέ της εποχής των Κατζάρ, καφέ με δηλητήριο. Δωρεάν. Οι Κατζάρ καλούσαν τους εχθρούς τους και τους έδιναν δηλητηριασμένο καφέ, ο πιο φιλόξενος τρόπος θανάτου. Στη διαφήμιση και την ίδια την ημέρα της περφόρμανς προειδοποιώ τον κόσμο να μην πιει τον καφέ στα γενέθλιά μου. Να πιουν τον καφέ με δική τους ευθύνη. Όσοι αισιόδοξοι ήπιαν τον καφέ μου, έμειναν στο κρεβάτι για δέκα τουλάχιστον ημέρες. Ο καφές ήταν στ’αλήθεια δηλητηριασμένος, όχι όμως με θανατηφόρα δόση. Θα μπορούσαν να είχαν ακούσει τις προειδοποιήσεις και να μην πιουν τον καφέ. Ήμουν μαζί τους για εφτά μήνες και είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα με την εμπιστοσύνη αυτή, ακόμη και να τους προσκαλέσω στο θάνατό τους.
 

--------------------------------------------
  2.Τελετουργική χειρονομία στον ινδουισμό και τον βουδισμό (Σ.τ.μ.)

Homepage

Artists