Vahid Sharifian
I decided to give up art for surfing. This could guarantee a safe distance from museums, galleries, libraries and artists. Surfing keeps you away from forms and colours. The wave changes its colour and form as it moves forward. I prefer it to anything else, except that some guy wearing a silver wig and tight leather clothes is expecting you on the beach.
“I’ve left you plenty of things to be done. You must do it yourself”, Warhol said. “I can’t do it myself. I’d rather draw myself instead”, I said. “I didn’t take all these pains to come here and hear you talk nonsense. Did anything change when Elvis killed himself?”, he said. “You know you’re wrong. Elvis killed himself while targeting something else. Why on earth should he have killed himself with the scent of gold heavy in the air every time he sang?”, I said. “Ah! You mentioned gold! Do you think golden shoes would suit me?”, he said. “No. Unless you’re going to pose as Jeff Koons”, I said. “Oh! This one was absolutely ridiculous”, he said. “But my family and me really love him. Jeff Koons is my father’s jewel in the crown,” I said. “When I see his art, I feel that it’s a Mansoni made luxurious, but embarrassed to confess. Anyway, Mansoni was never luxurious”, he said. “It might not be of any interest to you, but, honestly, we’re all looking forward to Jeff Koons. Wherever he is, or if there’s any trace of him,” I said. “But he’s getting old”, Warhol said. “But keeps us youthful”, I said, “to tell the truth, here all the seas, rivers, fish and trees are waiting for Jeff Koons”.
“But that doesn’t mean youthfulness. Would you like me to take off my wig and show you how young I am?”. Warhol ran his skinny fingers through his wig and took it off, then suddenly disappeared, and I found myself in the library, still waiting for Jeff Koons.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Vahid Sharifian
Αποφάσισα να παρατήσω την τέχνη για το σέρφινγκ. Έτσι θα μπορούσα να εξασφαλίσω μια ασφαλή απόσταση από μουσεία, γκαλερί, βιβλιοθήκες και καλλιτέχνες. Το σέρφινγκ σε κρατά μακριά από μορφές και χρώματα. Το κύμμα αλλάζει χρώμα και μορφή καθώς προχωρά. Το προτιμώ από οτιδήποτε άλλο, μόνον που να, ένας τύπος που φορά ασημένια περούκα και στενά δερμάτινα ρούχα σε περιμένει στην παραλία.
«Σου άφησα ένα σωρό πράγματα που πρέπει να γίνουν. Πρέπει να τα κάνεις μόνος σου», είπε ο Γουόρχολ. «Δεν μπορώ να τα κάνω μόνος μου. Καλύτερα να πέσω να πνιγώ», είπα. «Δεν μπήκα σε όλον αυτόν τον κόπο για να έρθω και να σ’ακούσω να λες ανοησίες. Μήπως άλλαξε τίποτε όταν αυτοκτόνησε ο Έλβις;», είπε. «Το ξέρεις ότι κάνεις λάθος. Ο Έλβις σκοτώθηκε, ενώ στόχευε κάποιον άλλον. Γιατί στο καλό να αυτοκτονούσε με όλο αυτό το άρωμα χρυσού που απλωνόταν στον αέρα όταν τραγουδούσε;». «Α! Μιας και είπες χρυσό! Λες να μου πηγαίνουν τα χρυσά παπούτσια;». «Όχι, εκτός κι αν ποζάρεις σαν Τζεφ Κουνς», είπα. «Α! Ετούτος εδώ ήταν εντελώς γελοίος», είπε. «Αλλά εγώ κι η οικογένειά μου τον αγαπάμε στ’ αλήθεια. Ο Τζεφ Κουνς είναι το πετράδι του στέμματος του πατέρα μου», είπα. «Όταν βλέπω την τέχνη του, νιώθω σαν να είναι ένας Μαντσόνι στο πιο πολυτελές του, νιώθει όμως ντροπή να το ομολογήσει. Όπως και νά χει, ο Μαντσόνι δεν ήταν ποτέ πολυτελής», είπε. «Ίσως εσένα να μην σε ενδιαφέρει καθόλου, αλλά, ειλικρινά, περιμένουμε πολλά από τον Τζεφ Κουνς. Όπου και να βρίσκεται, όπου και να βρίσκεται κάποιο ίχνος του», είπα. «Γερνάει όμως», είπε ο Γουόρχολ. «Μας κρατάει ωστόσο νέους», είπα. «Για να πούμε την αλήθεια, εδώ όλες οι θάλασσες, τα ποτάμια, τα ψάρια και τα δέντρα περιμένουν τον Τζεφ Κουνς».
«Όλα αυτά όμως δεν σημαίνουν νιάτα. Θες να βγάλω την περούκα μου να σου δείξω πόσο νέος είμαι;» ο Γουόρχολ έπιασε με τα κοκκαλιάρικα δάχτυλά του την περούκα και την έβγαλε, αλλά ξαφνικά εξαφανίστηκε κι εγώ βρέθηκα στη βιβλιοθήκη να περιμένω ακόμη τον Τζεφ Κουνς.

                                                                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                    

 

وحید شریفیان
تصمیم گرفته بودم هنر رو ول کنم و برم موج سواری. اینجوری فاصله‏ام با موزه‏ها و گالری‏ها با کتابخونه‏ها و هنرمندا بیشتر می‏شه. موج‏سواری فاصله‌ی تو را از رنگ‏ها و شکل‏ها حفظ می‏کنه. موج، رنگ و شکل عوض می‏کنه و جلو می‏یاد، من به هر چیزی ترجیح‏اش می‏دم، به شرطی که وقتی از موج سواری بر می‏گردی یکی با کلاه‏گیس نقره‏ای و لباس چرمی چسبون کنار ساحل چشم به راهت نباشه.
وارهول بود که اومده بود بهم یه چیزایی بگه. گفت: کلی کار گذاشتم که باید تموم کنی، باید خودت کامل کنی. گفتم: من ترجیح می‏دم به جای اون خودمو غرق کنم. من نمی‏تونم خودم کارای تو را کامل کنم. من واقعاً ترجیح می‏‏دم خودم رو غرق کنم. گفت: این همه راه تا دم ساحل نیومدم که اینا رو بهم بگی. مگه الویس که خودشو کشت چی عوض شد؟ گفتم: اشتباه نکن. الویس خودشو کشت، اما چیز دیگه‏ای رو نشونه گرفته بود. اصلاً چرا باید خودشو می‏کشت، اون که وقتی آواز می‏خوند بوی طلا توی فضا می‏پیچید. گفت: راستی گفتی طلا. فکر می‏کنی کفش طلایی به من می‏یاد؟ گفتم: نه. مگه اینکه بخوای خودت رو جف کونز جا بزنی. گفت: این دیگه خیلی مسخره بود. گفتم: ولی من و خونوادم خیلی دوستش داریم. جف کونز خوراک پدرمه. گفت: کارش رو که می‏بینم احساس می‏کنم همون مانزونی‏یه که لوکس شده ولی می‏ترسه این رو بگه. مانزونی هیچ‏وقت آدم لوکسی نبود. گفتم: شاید برات جالب نباشه، ولی راستش ما همه منتظر جف کونزیم، هر جا که بشه، هر جا که نشونه‏ای ازش باشه. گفت: ولی اون داره پیر می‏شه. گفتم: ولی ما رو جوون نگه می‏داره. راستش رو بخوای اینجا ماهی‏ها و دریاها، رودخونه‏ها و درختا همه در انتظار جف کونز ان. گفت: ولی جوونی به این چیزا نیست. می‏خوای کلاه گیسم رو بردارم تا ببینی چقدر جوون موندم. وارهول انگشتای لاغرش رو کرد توی کلاه گیسش و اون رو برداشت، اما یه دفعه غیب شد و من خودم رو توی کتابخونه‏ام دیدم که هنوز در انتظار جف کونز ام.

  
 

                                                                       

 

                                                                                                                                                                                                                                                

 

Homepage

Artists