|
Rana Javadi Once upon a time These photographs are very personal. The memories of that period remained indescribable until the sight of an object, a photo, a letter or a poem evoked them. Time and distance provide a new perspective. Looking back, I see things in a new light. I wanted to reflect on a special period in my life through the prism of this new light. That way, my memories break away and live on in this new context. They killed me once in Vietnam And once in Tal al Zaatar (I don’t really remember, I’m glad to say, the Mogul invasion or Neyshabour massacre) Where will they kill me next time? In what unknown soil will they bury me? The sun sleeps earlier in autumn And the trees cry out louder, Soil ___________ Wash the leaves of poetry in the water of my eyes So they forever wear a shroud Or cover them with the blackness of my grief To forever mourn the words left unsaid |
|
Rana Javadi Μια φορά κι ένα καιρό... Η σειρά αυτή των φωτογραφιών είναι πολύ προσωπική από τις αναμνήσεις μου μιας απερίγραπτης εποχής την οποία ανακαλώ κοιτώντας ένα αντικείμενο, μια φωτογραφία, ένα γράμμα, ένα ποίημα. Ο χρόνος και η απόσταση παρέχουν μια νέα προοπτική. Κοιτώντας προς τα πίσω, βλέπω τα πράγματα με νέο φως. Ήθελα να σκεφτώ για μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής μου, μέσα από το πρίσμα του νέου αυτού φωτός, έτσι ώστε οι αναμνήσεις μου να φύγουν μακριά και να ζήσουν στα νέα αυτά συμφραζόμενα. Με σκότωσαν μια φορά στο Βιετνάμ. Και μια στο Ταλ αλ Ζατάαρ. (Ευτυχώς δεν θυμάμαι καλά την εισβολή των μογγόλων στη σφαγή του Νισαπούρ) Πού θα με σκοτώσουν την επόμενη φορά Και σε ποιο άγνωστο χώμα θα με θάψουν Ο ήλιος βασιλεύει νωρίτερα το φθινόπωρο Και τα δέντρα φωνάζουν πιο δυνατά Χώμα ___________________________________ Πλύνε τα φύλα του βιβλίου των ποιημάτων στο νερό των ματιών μου Να φορούν για πάντα ένα πέπλο Ή κάλυψέ τα με το σκοτάδι της θλίψης μου Για πάντα να πενθούν ό,τι έμεινε ανείπωτο. |
|
