|
سلف پرترههای علیدوستی مانند پیامهای رمزگون هستد. برای این که خاطرهای،
اندیشهای که زمانی کسی در دستنوشتههای کمرنگ گماش کرده بود، فراخوانی شود،
میخواهند که رمزبرداری شوند. آنها چیز زیادی را آشکار نمیکنند و از بیننده
میخواهند که درگیر شود و تصمیم بگیرد. ویژگی برکناری و دور بودن آنها باعث میشود
که فضای بیشتری برای احساسات قائل شوند. آنها حقایق را پنهان میکنند و در این
فرآیند حسی از حسرت و ترک شدگی را تحریک میکنند و به ما را به جستجویی
رهنمون میشوند؛ جستجو برای سرپیچی از هویتی غیر قطعی. |
 |
 |
|
Alidousti’s self-portraits are like cryptic messages. They ask to be
deciphered, for a memory to be recalled, a thought one had forgotten in pale
handwriting. They don’t reveal much; they ask the viewer to engage and
decide. By being distant and removed, they make more room for feelings. They
hide the facts, in so doing sharpen a sense of longing and abandonment, and
lead us into a quest: defining an uncertain identity. A. G. |
|
Οι αυτοπροσωπογραφίες της Alidousti είναι σαν κρυπτογραφημένα μηνύματα.
Αναζητούν την αποκρυπτογράφησή τους, για την ανάκληση μιας ανάμνησης, μιας
αχνογραμμένης, ξεχασμένης σκέψης. Δεν αποκαλύπτουν πολλά. Ζητούν από τον
θεατή να συμμετάσχει και να αποφασίσει. Όντας απόμακρα και αποστασιοποιημένα,
αφήνουν περισσότερο χώρο στα συναισθήματα. Αποκρύπτουν τα γεγονότα,
οξύνοντας έτσι μια αίσθηση νοσταλγίας και εγκατάλειψης και οδηγώντας μας σε
μια αποστολή: να ορίσουμε μια αβέβαιη ταυτότητα. A. G. |