 |
|
Reza Abedini There is probably no situation for artists more complex and yet at the same time more interesting than being born in a country where they are heir to one of the world’s oldest civilizations, and where they are unconsciously entrusted with a rich history of culture, civilization and art. At the same time, however, the cultural geography of his country is such that not a day goes by without the media having something to say or write about it. As a result, politics ends up contaminating the commentary. Meanwhile, it is astonishing to see that the peoples of the world have lost their memory of history and are surprised at the existence of such signs of modernity and technology as printing and airports in Iran, or the fact that the camel has never been a means of transport in Iran, and that we know how to use computers in our everyday lives. All this translates into a lack of comprehension of the work of an Iranian artist today: for example, if a photographer takes a photograph of a piece of crumpled paper, others (Westerners) will imbue this with every possible meaning except that of a piece of crumpled paper. Needless to say, this obscures the very essence of the work. Now, imagine the difficulty an artist faces when it comes to showing more than a piece of paper, and knowing that it is worth more than the political skulduggery and the contamination of the daily news would suggest! Artists want the viewer to grasp what they are trying to show, not what the viewer interprets their work to mean through the prism of media coverage of such issues as nuclear weapons or terrorism or the ins and outs of Iran-US relations. In other words, we should feel responsible for the events in our environment, but remain aware that, far from being ‘written’, they are actually the fruit of our own acts. I am an artist who works under the conditions described above, and contrary to what has been said, I am very satisfied and content to live and work under them. Indeed, I consider Iranian artists to have been granted a rare opportunity to test their capacity to create under such amazing—and, at times, stupid—circumstances. Although I studied Painting and Archaeology, I chose to work in Design and Graphics... or, rather, they chose me. I am now a graphic designer, but my personal interpretation of ‘graphic’ differs from the meaning usually attributed to the term. The modern arts—cinema, photography and graphic design among them—are different, because we came into contact with them here in the East at the same time as artists in the West. That is perhaps why these arts, in comparison with others, have a more prominent place in the world. However these complexities apply more to Graphic Design than they do to other disciplines because the former deals with codes and the unveiling of messages. But what I seek amidst this hubbub is to show something that goes beyond political and ideological discourse; something that has no connection with our past and transcends a few decades or centuries of history. What I seek is a work of art. |
|
شاید
برای یک هنرمند، هیچ شرایطی پیچیده تر و در عین حال جالب تر از این نباشد که در
سرزمینی به دنیا بیاید که وارث یکی از چند تمدن کهن بشری است و او ناخودآگاه
حامل این تاریخ مفصل در فرهنگ، تمدن و هنر است؛ اما در عین حال، امروز در
جغرافیایی قرار دارد که بی تردید هر روز بزرگترین رسانههای خبری جهان دربارهی
آن چیزی برای گفتن دارند و سیاست همه چیز را آلودهی خود کرده است. |
Ρέζα Αμπεντινί Για τους καλλιτέχνες πιθανόν να μην υπάρχει κατάσταση πιο πολύπλοκη και συνάμα ενδιαφέρουσα από το να έχουν γεννηθεί σε μια χώρα όπου είναι κληρονόμοι ενός από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της υφηλίου. Υποσυνείδητα τους κληροδοτείται μια πλούσια ιστορία πολιτισμού, παιδείας και τέχνης. Όμως παράλληλα, η γεωγραφία της χώρας είναι τέτοια που σήμερα δεν περνά ούτε μια μέρα χωρίς να γραφτεί ή να ειπωθεί κάτι γι> αυτήν από τα ΜΜΕ, πράγμα που σημαίνει πως οι σχολιασμοί αυτοί τελικά «μολύνονται» από την πολιτική. Στο μεταξύ, είναι εκπληκτικό ότι οι λαοί του κόσμου έχουν χάσει την ιστορική τους μνήμη και εκπλήσσονται όταν διαπιστώνουν πως στο Ιράν υπάρχουν γνωρίσματα εκσυγχρονισμού και τεχνολογίας, όπως η τυπογραφία και τα αεροδρόμια, ή πως στο Ιράν η συγκοινωνία ποτέ δεν γινόταν με καμήλες και πως ξέρουμε πια να χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές στην καθημερινή μας ζωή. Όλα αυτά μεταφράζονται σήμερα στην αδυναμία κατανόησης του έργου ενός σύγχρονου Ιρανού καλλιτέχνη. Αν, για παράδειγμα, ένας φωτογράφος απεικονίσει ένα κομμάτι τσαλακωμένο χαρτί, οι άλλοι (οι Δυτικοί) θα αποδώσουν σ> αυτό κάθε δυνατό νόημα εκτός από αυτό ενός τσαλακωμένου χαρτιού, κι αυτό συγκαλύπτει την ουσία του έργου. Φανταστείτε τώρα τη δυσκολία που έχει ένας καλλιτέχνης όταν θέλει να εκθέσει κάτι περισσότερο από ένα απλό κομμάτι χαρτί, κι όταν μάλιστα το έργο του αξίζει κάτι παραπάνω από τις πολιτικές μηχανορραφίες που ποτίζουν ύπουλα τις καθημερινές ειδήσεις! Οι καλλιτέχνες θέλουν το κοινό να καταλαβαίνει αυτό που προσπαθούν να δείξουν, κι όχι να ερμηνεύει ο θεατής το έργο τους μέσα από το πρίσμα των ειδήσεων για τα πυρηνικά όπλα, την τρομοκρατία ή τα πάνω και τα κάτω στις σχέσεις Ιράν-ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, πρέπει να νιώθουμε υπεύθυνοι για τα γεγονότα στο περιβάλλον μας, έχοντας παράλληλα συναίσθηση ότι αυτά είναι αποτελέσματα των πράξεών μας κι όχι της μοίρας. Είμαι καλλιτέχνης που εργάζεται κάτω από τις προαναφερθείσες συνθήκες και, σε αντίθεση με ό,τι έχει ειπωθεί, νιώθω μεγάλη ικανοποίηση και πληρότητα που ζω και δουλεύω έτσι. Πραγματικά, θεωρώ πως δίνεται σπάνια ευκαιρία για τους Ιρανούς καλλιτέχνες να δοκιμάσουν την ικανότητά τους για δημιουργία υπό αυτές τις εκπληκτικές, ενίοτε και βλακώδεις συνθήκες. Μολονότι σπούδασα ζωγραφική και αρχαιολογία, επέλεξα ως αντικείμενο εργασίας τη γραφιστική... Ή μάλλον αυτή με επέλεξε. Σήμερα είμαι πλέον γραφίστας, αλλά η προσωπική μου ερμηνεία του όρου «γραφιστική»διαφέρει από το νόημα που συνήθως αποδίδεται στη λέξη. Οι σύγχρονες τέχνες –μεταξύ των οποίων ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και η γραφιστική– είναι διαφορετικές διότι ήρθαμε σε επαφή μαζί τους συγχρόνως, και στην Ανατολή και στη Δύση. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που, σε σύγκριση με τις άλλες, οι τέχνες αυτές κατέχουν περισσότερο περίοπτη θέση σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, αυτές οι περίπλοκες καταστάσεις ισχύουν περισσότερο στη γραφιστική παρά στις άλλες τέχνες, διότι η γραφιστική ασχολείται περισσότερο με κώδικες και αποκάλυψη μηνυμάτων. Πάντως, αυτό που αναζητώ εγώ μέσα σε όλο αυτό το χάος, είναι να δείξω κάτι που προχωρά πέρα από πολιτικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, κάτι που δεν συνδέεται με το παρελθόν μας και υπερβαίνει κάμποσες δεκαετίες ή και αιώνες ιστορίας. Αυτό που αναζητώ εγώ είναι ένα έργο τέχνης. |